Ne acı hüzün gelip gücüyle övünür Bir hayat büyük yasa bir anda bürünür Gitme kal desem dönüp kızardım kendime Sensiz ilk güneş bilmez, birazdan görünür Bir an önce O dönünce
Çözemedim bu ayrılık bize ne sağladı Ne faydası vardı
Benim sana lafım daha ne çok İnan bana bir şartım yok
Dön gel yel yeter dön gel yeter Daha beter olmadan gel Döngel yel yeter dön gel yeter Daha beter olmadan gel
Çözemedim bu ayrılık bize ne sağladı Ne faydası vardı
Benim sana lafım daha ne çok İnan bana bir şartım yok
Dön gel yel yeter dön gel yeter Daha beter olmadan gel Döngel yel yeter dön gel yeter Daha beter olmadan gel Aslı Güngör-Ferhat Göçer
Darmadağın saçlar, ıslanmış yüzler hep yere bakar…
Kahveleri bile dert yüklenir…
Çayları daha bir demli…
Unutulan sevgililer hatırlanır veya sevgililer unutulmaya çalışılır…
Bu mevsimde vitrinleri az sulu rakı gibidir bu şehrin…
Her adımın yalnızlığa uzanır….
Yine de hızlı adımlar atılır, koşulur bu sokaklarda…
Herkes kendi türküsünü söyler yüzünü buruşturarak,
Herkes kendi hikayesini en acıklı sanır…
Kendisi koca bir yalanken gerçeği arar bu şehir… Sokakları gibi evleri de acı doludur, gözyaşları taşar pencerelerinden… Geceleri gerçeklerini saklar da, her gün başka bir maske takar insanları…
Hayatları vardır anlatıkları, bir de tek başına kalınca yaşadıkları… Aşkları bir damla gözyaşında boğulur bu şehrin… Onun için geceleri yeni hayatlar yazılır kimsenin bilmediği zamanlara… Onun için kimse üzülmez gidenlere, ve acır geride kalanlara…
Herken kendi türküsünü söyler bu şehirde, sadece kendi acısına ağlar… Herkesin tiyatrosudur bu şehir, herkesin en yalandan sahnesi… Ve onun için bulunmayı bekler bu şehrin denizlerinde incilerin en sahtesi…
Yine de yalan olduğunu bile bile hergün aynı oyunu oynar bu şehrin insanları… Herkes kendi hikayenini en acıklı sansa da her geceyi pembeye boyar gündüzün yalanları…
Bu şehir en çok sevenini aldatır. En çok sevenini üzer hiç acımadan… Sokaklarında gezmek de bir savaştır, burada hayatta kalmak da… Ve çok zordur buna rağmen ayrı kalmakta… Nefret etmek çok kolaydır bu şehirden.. Küfür etmek çok kolay… Yine de ayrılamaz aldattıklar, ayrı kalamaz… Her gidişinde dönüşü özler, onsuz kalamaz…
Bu şehrin sokakları hüzün doludur, acı doludur her zaman… Her bir köşesinde bir hikaye gizlenir… Boş sokaklarında gece yarısı masallar anlatır bu şehir… Bir kez göreni 100 kez aldatır… Onun için adımlar hep hızlı atılır, koşulur bu şehrin sokaklarında… Çektirdiği onca acıya rağmen her zaman bir başkadır… Her zaman ilktiri tektir ve sondur bu şehir… Ve en kalabalık caddesi görünmeyen acılardan bir nehir…
Yine de hızlı adımlar atılır, koşulur bu sokaklarda…
Belki güneş bi gün ikimiz için doğar Belki korkuları hayallerimiz boğar O masal günü gelinceye kadar Susuyorum , susuyorum Susadıkça yüzün düşer aklıma Korkar oldum düşlemekten Adını anarım çoğalır sesim Konuşmaktan düşünmekten özlemekten Gel bak bir elimde gökyüzü var hala Ötekinde kayıp giden yıldızlar la la Korkularda benim umutlarda Beni bırakma Kimse kimsenin herşeyi olamaz-mış Di’li geçmişten tek yaramsın sen Sensiz kimsemiyim kimsesizmiyim hiç bilmem, Bilmek istemem hatta düşünmem Gel bak bir elimde gökyüzü var hala Ötekinde kayıp giden yıldızlar la la Korkularda benim umutlarda Beni bırakma Feridun Düzağaç
"kalbin ağlasa da gülümse inadına düşler takıp saçlarına yürü umutlara
düşler takıp saçlarına yürü rüzgarlara
kurduğun hayalleri ayazlar yıksa da sen yeter ki hep ümit et hayat döner sana
sen yeter ki hep ümit et hayat döner sana
o pembe gül yüzünü kederle soldurma daldaki son yaprak gibi sarıl hep hayata
daldaki son yaprak gibi sarıl hep hayata"
Şiiri :
Unutma ! Göğün asıl rengi mavidir, En kör gece bile sabahtır sonunda, Kalbin ağlasa da gülümse inadına Düşler takıp saçlarına, yürü rüzgarlara... O pembe gülyüzünü kederle soldurma Daldaki son yaprak gibi Sarıl hep hayata...
Geçerken acılardan gülmeyi unutma Fırtınalara direnmektir yaşamak biraz da, Kurduğun hayalleri yağmurlar yıksa da Sen yeter ki hep ümit et, Hayat döner sana... Sen yeter ki hep ümit et, Hayat döner sana...
